Krótka odpowiedź: Gdy kołek się obraca, najczęściej oznacza to, że otwór jest zbyt duży, podłoże się wykruszyło, wkręt jest źle dobrany albo kołek nie pasuje do materiału ściany. Najpierw trzeba wyjąć kołek i ocenić otwór. Czasem wystarczy użyć większego kołka, dłuższego wkręta albo naprawić otwór. W słabym podłożu lepiej wybrać kołek przeznaczony do konkretnego materiału.

Krótka odpowiedź: Kołek ze ściany można usunąć przez częściowe wkręcenie wkręta i wyciągnięcie go kombinerkami, podważenie wystającej części, rozwiercenie albo wciśnięcie kołka głębiej i zaszpachlowanie otworu. Najlepsza metoda zależy od tego, czy kołek wystaje, siedzi głęboko, obraca się w otworze, jest plastikowy, metalowy czy mocno zakleszczony w podłożu.

Krótka odpowiedź: Kołki w mieszkaniu dobiera się do podłoża, ciężaru elementu i sposobu użytkowania. Inny kołek będzie potrzebny do lekkiej lampy, inny do szafki, telewizora, umywalki czy mocowania w suficie. Do betonu i cegły pełnej często wystarczą dobre kołki rozporowe, do płyt gipsowo-kartonowych trzeba stosować specjalne kołki do płyt, a do ciężkich elementów czasem potrzebne są kołki metalowe, kotwy albo mocowanie bezpośrednio w konstrukcji nośnej.

Krótka odpowiedź: Do drewna najczęściej nie stosuje się klasycznych kołków rozporowych, lecz odpowiednio dobrane wkręty do drewna. Kołek może być potrzebny wtedy, gdy drewno jest uszkodzone, otwór jest zbyt duży albo mocowanie ma łączyć drewno z innym podłożem, na przykład betonem, cegłą lub płytą. W praktyce wybór zależy od tego, czy mocujemy coś bezpośrednio w drewnie, czy przez drewno do ściany.

Krótka odpowiedź: Do styropianu wybiera się kołek zależnie od zastosowania. Do mocowania płyt ociepleniowych stosuje się kołki talerzowe do styropianu, które przechodzą przez izolację i kotwią się w ścianie nośnej. Do lekkich elementów montowanych na elewacji, takich jak tabliczki, czujniki czy drobne uchwyty, można użyć kołków spiralnych wkręcanych bezpośrednio w styropian. Ciężkich elementów nie należy mocować wyłącznie w warstwie izolacji.

Krótka odpowiedź: Do cegły dziurawki najlepiej stosować kołki przeznaczone do podłoży z pustkami, czyli kołki uniwersalne, kołki rozkładane, dłuższe kołki nylonowe albo specjalne mocowania, które blokują się w materiale, a nie tylko rozpierają w otworze. Zwykły kołek rozporowy może nie trzymać pewnie, jeśli trafi w pustą przestrzeń wewnątrz cegły.

Krótka odpowiedź: Do cegły pełnej najlepiej stosować klasyczne kołki rozporowe nylonowe, dobrej jakości kołki montażowe lub kołki metalowe przy większych obciążeniach. Cegła pełna jest zwartym podłożem, dlatego dobrze współpracuje z kołkami działającymi przez rozpór. Najważniejsze jest dobranie odpowiedniej średnicy, długości kołka i właściwego wkręta.

Krótka odpowiedź: Do gazobetonu najlepiej wybierać kołki przeznaczone do betonu komórkowego, czyli materiałów lekkich i porowatych. Sprawdzają się kołki z szerokim gwintem zewnętrznym, kołki spiralne, specjalne kołki nylonowe do gazobetonu oraz dłuższe kołki montażowe o większej powierzchni zakotwienia. Zwykły kołek rozporowy może nie trzymać wystarczająco mocno, ponieważ gazobeton jest miękki i łatwo się wykrusza.

Krótka odpowiedź: Do betonu najczęściej wybiera się kołki rozporowe nylonowe, mocniejsze kołki metalowe albo specjalne kotwy, zależnie od obciążenia i rodzaju mocowanego elementu. Przy lekkich i średnich pracach wystarczą dobrze dobrane kołki montażowe z tworzywa lub nylonu. Przy większych obciążeniach, wspornikach, uchwytach technicznych i elementach konstrukcyjnych lepsze będą kołki metalowe lub inne mocniejsze systemy mocowania.

Krótka odpowiedź: Do płyt gipsowo-kartonowych należy stosować specjalne kołki przeznaczone do cienkich ścian i zabudowy płytowej. Najczęściej wybiera się kołki typu motylek, kołki metalowe do płyt, kołki samowiercące lub kołki rozkładane za płytą. Zwykły kołek rozporowy do betonu nie jest najlepszym wyborem, ponieważ płyta g-k nie daje mu odpowiedniego oparcia.